Çocukluk yıllarında yetersiz anne- baba (! ki bunlardan en önemlisi anne sevgisi) ilgisinden yoksun büyüyen çocuklar güven duygusunu kazanamıyorlar.Bu öyle bir kısır döngü ki yaşamın ilerleyen yıllarında bireyi olumsuz etkilemeye devam ediyor.

Ya ikili ilişkilerde ya da sosyal yaşmında kişinin karşısına hep bir eksiklik olarak çıkıyor.Kişi bu eksikliğini ya görmezden gelip etrafındaki kalabalığın onu anlamadığını düşünüyor yahut bu eksik yanını bir takım sosyal faaliyetlere girerek telafi etmeye çalışıyor. Ne yazık ki ikinci söylediğim kişi portresi çok az..O halde ne yapmalıyız?

Madem bu kısır döngü telafi edilmesi zor bir şekilde devam ediyor yani kişiliğin bu doyurulmamış kısmı ilerleyen yıllarda da devam ediyor...İşte burada annelerimizi yine zor görevler bekliyor.

Kısaca bebeklik yılları deyip geçmemek gerekiyor.Tüm ilgi enerji bu yıllarda bebeğin üzerinde olmalı.Bu ilgi sadece fiziksel bakım şeklinde değil manevi olarak da aynı paralellikte seyretmeli.Özellikle bebekler bu yıllarda annelerinden kesinlikle ayrılık kaygısı hissetmemeli ki ilerleyen yıllarda güven duygusunu yaşamakta zorlanmasınlar.