Neler yaşayacağını bilmediği dünyaya gözlerini açan, yeni doğmuş bir bebeği düşünün. Etrafına bakar takip edercesine. Günler, aylar geçer. Geçtikçede hemen herşeye ilgi duyar. İlk göz temaslarının ardından ba ba, de de ve yavaş yavaş diğer heceler, kelimeler ve seslere ilk  tepkiyi verir.

Zamanla emeklemeye başlar ve sonun da düşe kalka yürümeyi öğrenir.

O, dünya güzeli tarifi imkansız duyguları bizlere yaşatan mini minnacık yavrularımız, korkunun ne tarifini, nede anlamını bilmedikleri için poposunun üzerine her oturuşunda tekrar ayağa kalkar. Bilir ki; sonunda yürüyecektir. Ve o büyük gün yaklaşır. Önce paytak paytak daha sonrası düzgün yürüyüşler sergiler. Bakın ben büyüdüm ve nasıl yürüyorum dercesine evin içinde, bir o yana bir bu yana gider gelir. Tabiki de arada bir poponun yerçekim kuvvetine yenildiğide olur. :)))))
Anne ve babaların hayatlarında en mutlu günlerden birisidir çocuğunun kendi ayakları üzerinde durmaya başladığı yani yürüdüğü gün. Fakat çocuğu olmasına ve çok istemelerine karşın bu güzel duyguyu yaşayamayan ve yaşayamayacak olan binlerce anne ve baba vardır. Neden mi? Çünkü çocukları engellildir. Evet hayatın bir gerçeğidir engelli olmak ve bu engeliyle hem kendisinin hemde onu dünyaya getiren anne ve babasının yaşamak zorunda kalması.